συνοδεία θανάτου.

Η συνοδεία θανάτου είναι η μεγάλη συνάντηση του «συνοδού» με αυτόν που έχει φτάσει κοντά στο πέρασμα από τον υλικό κόσμο στον αμιγώς πνευματικό κόσμο. Και χρειάζεται να ευχαριστήσει το δημιουργό του για το δώρο των εμπειριών εν ζωή. Είναι η επιβεβαίωση προς τον άνθρωπο που αλλάζει επίπεδο ότι θα βρισκόμαστε δίπλα του και δίπλα στην οικογένειά του όσο εκείνοι το χρειάζονται και το ζητούν.

Συχνά η φάση αυτή συνοδεύεται με φόβο και γι’ αυτό δουλεύουμε με τα πέντε στάδια του θανάτου κατά την Elizabeth Kübbler Ross (άρνηση και απομόνωση, οργή, παζάρεμα, κατάθλιψη, αποδοχή). Αφού βιώσουμε αυτά τα στάδια ερχόμαστε σε επαφή με το πνευματικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα, τότε ξεκινά η περίοδος της ωριμότητας που μοιάζει με την περίοδο αμέσως μετά τη γέννησή μας, με τη μόνη διαφορά ότι οι ποιότητες που είχαμε κοντά στη γέννηση δεν ήταν κερδισμένες συνειδητά. Ήταν δοσμένες, ήταν χάρις. Ενώ, σε αυτή τη τελική φάση, είναι αποτέλεσμα της διεύρυνσης της συνειδητότητάς μας. Έχουμε δουλέψει γι’ αυτό και το κερδίσαμε επαξίως. Και τότε καταλαβαίνουμε ότι η αλήθεια γύρω από τον θάνατο είναι ότι είναι ένα πέρασμα, μια μεταμόρφωση. Είναι σαν να απεκδυόμαστε το ρούχο που φορούσαμε μέχρι τώρα, είναι σαν την μεταμόρφωση της κάμπιας σε πεταλούδα.

Βιώνοντας την τελευταία φάση της ζωής μας, εάν τη ζήσουμε συνειδητά, κατανοούμε ότι δεν είναι σημαντικό το τι κάναμε, αυτό που μετράει είναι πώς το κάναμε και αυτό που έχει σημασία είναι αν έχουμε κάνει τα πάντα με αγάπη. Η ζωή μας είναι ένα διαρκές σχολείο όπου δίνουμε διαρκώς εξετάσεις. Μάθαμε; Αυτό έχει σημασία. Και όχι τα λάθη μας. Έτσι μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας πρώτα και στη συνέχεια όλους τους άλλους.

Ο θάνατος έχει πολλά κοινά με τον έρωτα. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο έρωτας και ο θάνατος είναι ένα μεγάλο σχολείο που μαθαίνουμε να λέμε ΝΑΙ. Στη διάρκεια της ζωής μας το μαθαίνουμε όταν κάνουμε έρωτα ώστε να είμαστε έτοιμοι να πούμε το ΝΑΙ στο θάνατο. Αν έχουμε «εκπαιδευτεί» όσο ζούμε και απαλλαγούμε από το μύθο του πόνου και το μύθο της μοναξιάς γύρω από το θάνατο αυτό θα μας βοηθήσει να κάνουμε το δρόμο μας πολύ πιο εύκολα. Και τότε σε πλήρη συνείδηση βιώνουμε το πέρασμα που γίνεται χωρίς εσωτερικές ή εξωτερικές συγκρούσεις, με πλήρη αξιοπρέπεια. Και το περιβάλλον του αντιμετωπίζει αυτόν που «αναχωρεί» με σεβασμό. Δεν τον θεωρεί «φυτό», ούτε πώς τα έχει χαμένα, ούτε πώς βρίσκεται σε παραλήρημα. Αλλά όλα αυτά θα τα πούμε λεπτομερέστερα από κοντά.

Ο «συνοδός» θα σας επισκέπτεται στο χώρο σας ή στο νοσοκομείο και θα είναι στη διάθεση όλων των μελών της οικογένειας που θα ήθελαν να συμπαρασταθούν ουσιαστικά στον άνθρωπό τους.