ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ | ΕΙΜΑΣΤΕ | ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ | ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
        
Ελλάδα κομμάτι της ψυχής μας
Ο Οδυσσέας δεν ταξίδεψε ποτέ (Παρουσίαση)
η υγεία του ανθρώπου και η υγεία του κόσμου
το διηνεκές στην τρίτη χιλιετία
ωμοφαγική διατροφή
να κρίνουμε ή να μην κρίνουμε;
ιδού η απορία.
ποιος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος;
συνέντευξη του μανώλη μπριλλάκη,
ΕΡΤ 1, 11/6/1999
γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν θυμώνουν;
θάνατος-ανάσταση
συνοδεία θανάτου
το παραμύθι του σύννεφου και της βροχής
το καφέ - σχολείο γεννιέται ή πως γκρεμίζεται ένας τοίχος.
οι κρίσεις στη ζωή μας
τι είναι διάλογος
σίβα ναταράγια
ο πρίγκιπας του κοσμικού χορού
τι τριάντα, τι σαράντα, τι ογδόντα
τα παιδιά: οι δάσκαλοι του ανθρώπου της νέας εποχής, της νέας συνείδησης
γιατί η σεξουαλική-ερωτική σχέση είναι τόσο σημαντική στη ζωή μας
το μανιφέστο της αγάπης
η πίστη και το απόλυτο
όταν ο έρωτας γίνεται έρωτας
συνέντευξη του κώστα φωτεινού στην εκπομπή της έλλης βαλσαμίδου
η ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να θεραπεύεται μόνος του
ο φόβος της αλλαγής
το κοριτσάκι στο δάσος
ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ ΤΑΙΝΙΕΣ

η πίστη και το απόλυτο

Όλα τα πράγματα του κόσμου μπορούμε
να τα βλέπουμε με χίλιους τρόπους. Το ίδιο αντικείμενο,
το ίδιο γεγονός μπορεί να είναι τη μια καλό,
την άλλη κακό, αλλά και να έχει όλες τις αποχρώσεις ανάμεσα στα δύο.
Όμως, υπάρχει μια άλλη όψη της ζωής
και αυτή η όψη μας γοητεύει και μας ξεκουράζει.

Σοφία Φώτεινα Χατζηκοκόλη

Ήτανε δυόμισι χρόνων. Αεικίνητος, λεπτοκαμωμένος, κατάμαυρος από τον ήλιο ο Σωτήρης. Έπαιζε πότε μόνος του, πότε με τα υπόλοιπα μικρά που σύχναζαν κάθε πρωί στην πισίνα, στις «ΠΟΡΤΕΣ», στα Καμένα Βούρλα. Εκεί που συνηθίζουμε να το ονομάζουμε «το χωριό μας», «το χωριό του Οδυσσέα», κι εννοούμε τον τόπο που μας φέρνει πιο κοντά στη φύση, τη φύση μας, τον Θεό. Εκεί που το βλέμμα χάνεται στον ουρανό, στη θάλασσα, στο καταπράσινο κάθετο βουνό. Μια στην ανατολή και μια στη δύση.

Εκείνο το πρωί, ο Σωτήρης μου φανέρωσε την «άλλη» όψη. Αυτήν που τα παιδιά δεν έχουν ακόμα ξεχάσει. Έπαιζε και γέλαγε κι αυτό το γέλιο του με έκανε να σταθώ σε ένα κλάσμα του δευτερόλεπτου και να μεγεθύνω τη στιγμή. Πηγαινοερχόταν στην άκρη της πισίνας «Μαμά» φώναζε κι έκανε βουτιά «Ναι, αγόρι μου» του απαντούσε εκείνη. Έβγαινε από την πισίνα «Μπαμπά» ξαναφώναζε, «Ναι, παιδί μου» τον άκουγα να λέει. Και μέσα σε αυτή την κατάσταση του απόλυτου «ναι», της απόλυτης συμφωνίας και αρμονίας, ανεβαίνει τα δυο πρώτα σκαλιά της τσουλήθρας κρατώντας την κουπαστή και στο τρίτο τεντώνει το σώμα του προς τα πάνω, μετά προς τα πίσω και απλώνοντας τα χέρια του στο πλάι, προσγειώνεται μαλακά στην αγκαλιά του πατέρα του που βρέθηκε ακριβώς πίσω του. Δεν είχε γυρίσει να κοιτάξει ο Σωτήρης, γιατί ήξερε πως ήταν αδύνατο να μην είναι ο πατέρας πίσω του. Ήταν αδύνατο να πάθει κακό. Ο πατέρας του θα βρισκόταν σίγουρα κοντά του και θα τον προστάτευε.

Δεν ξέρω γιατί σας έχω τόσο πολύ ανάγκη για να σας πω πως ο Σωτήρης ήταν μια γέφυρα για μένα προς ένα άλλο παρόμοιο γεγονός που έζησα, όπου δεν ήξερα τι με περίμενε κάνοντας «βουτιά» σε άγνωστα νερά, κι όμως ένιωθα προστατευμένη. Τότε που στην Ιαπωνία βρέθηκα στο Κιότο, σε έναν ναό όπου θα με φιλοξενούσαν για μια εβδομάδα μέχρι να βρω που θα μείνω μόνιμα. Δεν γνώριζα κανέναν, τίποτα δεν γινόταν με το γνωστό μου τρόπο, δεν είχα βρει ακόμα σε ποια σχολή θα γραφόμουν για να μυηθώ στην τέχνη του τσαγιού, σε ποιο σπίτι θα έμενα: Έψαχνα όλη μέρα. Το βράδυ ξάπλωσα στο στρώμα που ήταν απλωμένο στο πάτωμα για να κοιμηθώ κι όπως έπεσε το βλέμμα μου στο ταβάνι αντίκρισα μια τεράστια μαύρη αράχνη. Το μυαλό μου έλεγε: «Δηλητηριώδης». Κι όμως, μέσα στην απόλυτη ακινησία μου, την βάφτισα «προστάτη» και γύρισα στο δεξί πλευρό για να κοιμηθώ. Εκείνη ήταν εκεί για να με προστατεύει κι εγώ δεν θα πάθαινα τίποτα. Και το πίστευα βαθιά με όλη μου την ύπαρξη.

Παρόμοια γεγονότα, σίγουρα έχουν συμβεί σε πολλούς από μας. Παρακολούθησα πριν από μερικούς μήνες μια εκπομπή σχετικά με το πόσες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οικογένειες πολυτέκνων, όταν δουλεύει μόνο ο πατέρας επειδή η μάνα εκ των πραγμάτων πρέπει να μένει στο σπίτι με τα παιδιά. Εκεί ήταν κι ένας πατέρας που διηγήθηκε πως κάποια χρονιά, που ήταν τα παιδιά του ακόμα πολύ μικρά, είχε εξαντλήσει όλα τα χρήματα που είχε και για την επόμενη μέρα δεν υπήρχε τίποτα μέσα στα ντουλάπια και το ψυγείο ήταν άδειο. Κι εκείνος έλεγε: «Έχει ο Θεός για όλους. Όταν ξημερώσει αύριο η μέρα θα δούμε τι θα γίνει». Γνώριζε την έλλειψη, ένιωθε την ευθύνη αλλά δεν είχε αγωνία για το αύριο. Η πίστη του, μου θύμισε «τα πετεινό του ουρανού» που ο Κύριος μεριμνά γι' αυτά. Την επόμενη το πρωί, καθώς άνοιξε την πόρτα για να φύγει για τη δουλειά του, βρήκε στο κεφαλόσκαλο ακουμπισμένες σακούλες με όλα τα καλά του θεού. Κάποιος τα είχε αφήσει με ένα σημείωμα, ζητώντας συγνώμη που ήθελε να κρατήσει την ανωνυμία του.

Νομίζω πως κι αυτή τη στιγμή που γράφω, τολμάω να ακουμπήσω στην αγκαλιά σας την πίστη μου πως οτιδήποτε μου συμβαίνει, οτιδήποτε μας συμβαίνει, είναι πάντα για καλό. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να το δούμε έτσι, ή αν δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε, ακόμα κι αν για λίγο χάνουμε την πίστη μας στον αόρατο κόσμο. Από τότε που το πρωτοένιωσα, άλλαξαν οι προσευχές μου. Τι να ζητήσω σε Αυτόν που έκανε τα πάντα με τόση σοφία; Δεν έχω παρά να σιωπήσει ο νους και να γαληνέψει το σώμα για να νιώσω πως είμαι κοντά Του. Τίποτε άλλο.
Με απόλυτη εγκατάλειψη.
Όπως ο Σωτήρης.


ΧΑΡΤΗΣ GOOGLE

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη


είδαμε και μας άρεσαν οι ταινίες

Sliding Doors

Tο σπίτι στη λίμνη

Γαλάζια λίμνη

Don Juan de Marcos

Beautiful windy

The pursuit of happiness

Ο τελευταίος έρωτας

Πριν το ηλιοβασίλεμα

Το λουλούδι της ερήμου

Έκτη αίσθηση

Το πράσινο μίλι

Σινεμά ο παράδεισος

Άρωμα γυναίκας

Το ημερολόγιο

Ασκήσεις ηρεμίας

Καλύτερα δεν γίνεται

Slam dog Millionaire

Finding Never Found

Bag

All that jazz

See you in Paradise

Gezunt heit

Eat – Pray – Love

Karate kid

127 ώρες

Μαύρος Κύκνος

Ο λόγος του βασιλιά