ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ | ΕΙΜΑΣΤΕ | ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ | ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
        
Ελλάδα κομμάτι της ψυχής μας
Ο Οδυσσέας δεν ταξίδεψε ποτέ (Παρουσίαση)
η υγεία του ανθρώπου και η υγεία του κόσμου
το διηνεκές στην τρίτη χιλιετία
ωμοφαγική διατροφή
να κρίνουμε ή να μην κρίνουμε;
ιδού η απορία.
ποιος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος;
συνέντευξη του μανώλη μπριλλάκη,
ΕΡΤ 1, 11/6/1999
γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν θυμώνουν;
θάνατος-ανάσταση
συνοδεία θανάτου
το παραμύθι του σύννεφου και της βροχής
το καφέ - σχολείο γεννιέται ή πως γκρεμίζεται ένας τοίχος.
οι κρίσεις στη ζωή μας
τι είναι διάλογος
σίβα ναταράγια
ο πρίγκιπας του κοσμικού χορού
τι τριάντα, τι σαράντα, τι ογδόντα
τα παιδιά: οι δάσκαλοι του ανθρώπου της νέας εποχής, της νέας συνείδησης
γιατί η σεξουαλική-ερωτική σχέση είναι τόσο σημαντική στη ζωή μας
το μανιφέστο της αγάπης
η πίστη και το απόλυτο
όταν ο έρωτας γίνεται έρωτας
συνέντευξη του κώστα φωτεινού στην εκπομπή της έλλης βαλσαμίδου
η ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να θεραπεύεται μόνος του
ο φόβος της αλλαγής
το κοριτσάκι στο δάσος
ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ ΤΑΙΝΙΕΣ

τα παιδιά: οι δάσκαλοι του ανθρώπου της νέας εποχής, της νέας συνείδησης

Σοφία Φώτεινα -Χατζηκοκόλη
Ολιστική Ψυχοθεραπεύτρια
στον Οργανισμό Κώστας Φωτεινός- Καφέ Σχολειό

Γνωρίζουμε από τη φυσιολογία ότι ο εγκέφαλός μας αποτελείται από τον παλαιοεγκέφαλο, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού και περιέχει όλες τις πληροφορίες που αφορούν στην ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους μέχρι τη στιγμή της γέννησής του σήμερα. Κι ένα άλλο μέρος που βρίσκεται μπροστά στο μέτωπο (τους μετωπιαίους λοβούς) το οποίο είναι άγραφο όταν γεννιόμαστε και εγγράφεται από τις εμπειρίες και τα βιώματα της τρέχουσας ζωής μας.

‘Όμως όταν γεννιόμαστε είμαστε κάτι παραπάνω από βιολογικά όντα που διαμορφώνονται από την κληρονομικότητα και το περιβάλλον. Είμαστε επίσης πνευματικά όντα που με την γέννησή μας φέρνουμε μαζί μας σοφία και κυτταρική γνώση. Αν λοιπόν δεχτούμε αυτήν την άποψη, τότε τα παιδιά μας φέρνουν τις εμπειρίες ολόκληρου του ανθρώπινου είδους μέσα στα μικροσκοπικά κορμάκια τους κι έχουν να μας προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμαστε.

Κι έτσι θα μπορούμε να τα βλέπουμε τουλάχιστον σαν ισότιμες οντότητες και όχι μόνο σαν κάποιους που δεν μπορούν να δέσουν τα παπούτσια τους ή να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο μόνοι τους.

Αν αναγνωρίσουμε αυτήν την αλήθεια, μπορεί λίγο να τρομάξουμε γιατί είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει να πιστεύουμε μέχρι σήμερα. Από παντογνώστες και παντοδύναμοι γινόμαστε πιο ταπεινοί στο ρόλο μας του γονιού ή του δασκάλου. Κι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία παρά οποιοδήποτε σχέδιο ζωής που μπορεί να έχουμε γι’ αυτά.

Βεβαίως δεν θα πάψουμε να είμαστε οι οδηγοί τους στον υλικό κόσμο, διότι ήρθαν από τον κόσμο του πνεύματος στη γη για κάποιον πολύ σημαντικό λόγο και χρειάζεται να τα καθοδηγήσουμε με σεβασμό, λεπτότητα και υπομονή, σαν να είχαμε μπροστά μας έναν γέροντα σοφό που έχει έρθει από έναν άλλο κόσμο και γνωρίζει μόνο τις πνευματικές αλήθειες.

Όχι, δεν υπερβάλλω. Δεν είμαι ρομαντική. Μην μου πείτε ότι δεν έχετε μείνει ποτέ με ανοιχτό το στόμα με κάτι που σας είπε το παιδί σας. Αλλά και πριν αρχίσει να μιλάει, σίγουρα θα το έχετε δει να κλαίει όταν κάποιος μιλήσει επιθετικά σε κάποιον άλλο, όχι γιατί κατάλαβε τα λόγια αλλά γιατί ένοιωσε ότι αυτοί οι άνθρωποι του καταργούν την έννοια της ΕΝΟΤΗΤΑΣ που έχει ακόμα σαν μνήμη μέσα του και που ανήκει στην πνευματική του διάσταση. Αυτή η πνευματική διάσταση στα παιδιά είναι πολύ παρούσα μέχρι τα πέντε τους χρόνια και μετά ατονεί διότι πρέπει να συγκεντρωθούν στον υλικό κόσμο, για να εκτελέσουν με αγάπη και σεβασμό το έργο το οποίο ήρθαν να εκτελέσουν.

Θυμάμαι ένα αγόρι δυόμισι ετών που είπε μια μέρα στην μητέρα του: «Μαμά, καλός είναι ο μπαμπάς αλλά έχει ξύλινο χέρι». Η μητέρα μου το διηγήθηκε εξηγώντας ότι όταν ήταν έγκυος ο άντρας της την είχε χτυπήσει στην κοιλιά. Δεν είχε ποτέ ξανασυμβεί παρόμοιο γεγονός από τη στιγμή που γεννήθηκε. Το έμβρυο το είχε καταλάβει και είχε μνήμη του γεγονότος. Αλλά αυτό που θαύμασα ήταν ο τρόπος που το διηγήθηκε αργότερα, χωρίς κακία, χωρίς κριτική. Απλά ονόμασε το γεγονός με τον τρόπο που το αντιλήφθηκε εκείνο. Και παρόλο που δεν του άρεσε, αλλιώς δεν θα χαρακτήριζε το χέρι του μπαμπά του ξύλινο, δεν είχε καμία αντιπαλότητα. Ζούσε ακόμα με έντονη την ανάμνηση του κόσμου που όλα είναι ενωμένα και τίποτε δεν δικαιολογεί να είναι τα πράγματα χωρισμένα κι εχθρικά. Θα τα καταφέρουμε άραγε ποτέ να μοιάσουμε σε αυτούς τους μεγάλους δασκάλους τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τους μαθητές μας;

Ο ρόλος μας, λοιπόν, σαν γονείς και σαν δάσκαλοι δεν περιορίζεται μόνο στο να καθοδηγήσουμε τα παιδιά στην πορεία τους στον υλικό κόσμο. Χρειάζεται να τους υπενθυμίζουμε σε όλη τη διάρκεια της μετέπειτα ανάπτυξής τους, μέχρι την εποχή που θα έχουμε ολοκληρώσει το δρόμο τους στο υλικό και το ψυχοδιανοητικό επίπεδο, ότι το πνεύμα είναι πάντα παρόν και δεν πρέπει να το ξεχνούμε.

Θυμάμαι όταν λειτουργούσε ακόμα ο παιδικός σταθμός του Καφέ- Σχολειού, που κάποιο μεσημέρι τρώγοντας με τα παιδιά, κάποιο αναφέρθηκε στον παππού του που είχε πρόσφατα πεθάνει και του έλειπε πολύ. Του πρότεινα να σερβίρουμε ένα πιάτο δίπλα του για τον παππού του και αυτός θα ερχόταν να φάει παρέα του. Δεν είχε καμία αντίρρηση, μάλλον φυσικό του είχε φανεί, μόνο που δεν καταλάβαινε γιατί δεν λιγόστεψε το φαγητό στο πιάτο. Τότε του εξήγησα πως ο παππούς δεν θα τρώει πια από το φαγητό που φαίνεται στα μάτια μας αλλά από το αόρατο μέρος του, γιατί κι εκείνον δεν τον βλέπουμε αφού ανήκει στον αόρατο κόσμο. Πάλι με κατάλαβε πολύ καλά γιατί το αόρατο επίπεδο είναι πολύ κοντά στα παιδιά και όταν τους το θυμίζουμε κάθε τόσο, το κρατούν καλά στη μνήμη τους.

Αυτό βέβαια έχει σαν προϋπόθεση τη δική μας πνευματική ανάπτυξη γιατί διαφορετικά τα παιδιά μπορεί να μας μιλάνε κι εμείς να θεωρούμε ότι μας λένε «παιδιακίσιες» κουβέντες. Και τότε πόσο μακριά είμαστε από αυτό που έχουνε ανάγκη- να τα ακούμε με όλη την καρδιά και με όλη την ψυχή μας!!!


ΧΑΡΤΗΣ GOOGLE

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη


είδαμε και μας άρεσαν οι ταινίες

Sliding Doors

Tο σπίτι στη λίμνη

Γαλάζια λίμνη

Don Juan de Marcos

Beautiful windy

The pursuit of happiness

Ο τελευταίος έρωτας

Πριν το ηλιοβασίλεμα

Το λουλούδι της ερήμου

Έκτη αίσθηση

Το πράσινο μίλι

Σινεμά ο παράδεισος

Άρωμα γυναίκας

Το ημερολόγιο

Ασκήσεις ηρεμίας

Καλύτερα δεν γίνεται

Slam dog Millionaire

Finding Never Found

Bag

All that jazz

See you in Paradise

Gezunt heit

Eat – Pray – Love

Karate kid

127 ώρες

Μαύρος Κύκνος

Ο λόγος του βασιλιά