ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ | ΕΙΜΑΣΤΕ | ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ | ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
        
Ελλάδα κομμάτι της ψυχής μας
Ο Οδυσσέας δεν ταξίδεψε ποτέ (Παρουσίαση)
η υγεία του ανθρώπου και η υγεία του κόσμου
το διηνεκές στην τρίτη χιλιετία
ωμοφαγική διατροφή
να κρίνουμε ή να μην κρίνουμε;
ιδού η απορία.
ποιος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος;
συνέντευξη του μανώλη μπριλλάκη,
ΕΡΤ 1, 11/6/1999
γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν θυμώνουν;
θάνατος-ανάσταση
συνοδεία θανάτου
το παραμύθι του σύννεφου και της βροχής
το καφέ - σχολείο γεννιέται ή πως γκρεμίζεται ένας τοίχος.
οι κρίσεις στη ζωή μας
τι είναι διάλογος
σίβα ναταράγια
ο πρίγκιπας του κοσμικού χορού
τι τριάντα, τι σαράντα, τι ογδόντα
τα παιδιά: οι δάσκαλοι του ανθρώπου της νέας εποχής, της νέας συνείδησης
γιατί η σεξουαλική-ερωτική σχέση είναι τόσο σημαντική στη ζωή μας
το μανιφέστο της αγάπης
η πίστη και το απόλυτο
όταν ο έρωτας γίνεται έρωτας
συνέντευξη του κώστα φωτεινού στην εκπομπή της έλλης βαλσαμίδου
η ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να θεραπεύεται μόνος του
ο φόβος της αλλαγής
το κοριτσάκι στο δάσος
ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ ΤΑΙΝΙΕΣ

η ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να θεραπεύεται μόνος του

Αποσπάσματα από ομιλία του Κώστα Φωτεινού, 2002

Φίλοι μου, καλώς ήρθατε. Χαίρομαι που σήμερα μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε ξανά για ένα από τα όνειρά μου και μάλιστα το πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου. Πρόκειται για την ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να θεραπεύεται μόνος του.

Η έννοια της αυτοθεραπείας ήταν για μένα μια αποκάλυψη, πριν από αρκετά χρόνια. Γιατί, στην αρχή της σταδιοδρομίας μου, σαν άνθρωπος του Δυτικού πολιτισμού, είχα δώσει εντολή στον εαυτό μου, να μπορώ να βοηθώ ΕΓΩ τους άλλους να θεραπεύονται και να ζουν καλύτερα...

Ειδικά ξεκίνησα από τους φοιτητές μου -εκπαιδευτικούς που έκαναν μεταπτυχιακές σπουδές-που έρχονταν στα μαθήματα μου κάθε χρόνο όλο και πιο πολλοί, επειδή άκουγαν πόσο ενδιαφέροντα ήταν αυτά που δίδασκα. Ήθελαν, βλέπετε, κι ΕΚΕΙΝΟΙ με τη σειρά τους, να βοηθούν τους μαθητές τους ν' αλλάξουν.

Μετά από χρόνια δουλειάς, και παρά την καλή μου διάθεση και τις προσπάθειές μου, τα αποτελέσματα δεν ήταν σημαντικά. Πέρασα τότε δυο τρία χρόνια σε σύγχυση, γιατί δεν ήξερα τι να κάνω. Να σταματήσω; Να συνεχίσω; Πώς να βοηθήσω;

Σιγά-σιγά, διαπίστωσα ότι ο άνθρωπος εκ γενετής έχει την ικανότητα να θεραπεύεται μόνος του. Κι έκανα τότε το πιο ωραίο δώρο στον εαυτό μου. Γιατί άρχισα να ασχολούμαι με την αυτοθεραπεία.

Πριν, όμως, αρχίσω να τη διδάσκω, κι όπως έκανα πάντα όταν άρχιζα να διδάσκω μια καινούρια ιδέα, βάλθηκα να ερευνήσω, όσο πληρέστερα μπορούσα, το θέμα της αυτοθεραπείας...

Μια από τις πρώτες ιδέες που έγινε οδηγός στις έρευνες μου ήταν η ακόλουθη : «Δεν γίνεται ο Δημιουργός μας να μην έχει προβλέψει, να μπορούμε να θεραπευόμαστε, όταν αρρωσταίνουμε για οποιοδήποτε λόγο. Εκείνος μας προίκισε με το ανοσοποιητικό σύστημα. Εμείς τι κάνουμε;»...

Είδα, τότε, πως εμείς οι ίδιοι, με την κακή μας διατροφή, με το ποτό, με το κάπνισμα, με τον κακό ή λίγο ύπνο με την υπερβολική δουλειά, με τα ψυχολογικά μας προβλήματα, καταστρέφουμε τον οργανισμό μας και δημιουργούμε τις αρρώστιες μας.

Είδα ακόμα, πως παραδινόμαστε, άνευ όρων, στους ειδικούς, για να μας επισκευάσουν. Και πως εκείνοι μας αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενα ή σαν σκλάβους, που θα μας πουν αν πρέπει να πάρουμε κάποια φάρμακα ή να κάνουμε κάποια χειρουργική επέμβαση κι εμείς θα υπακούσουμε, χωρίς καν να τους ρωτήσουμε γιατί.

Κι είναι σαν να σας ρωτάω: «Τι έχω μέσα στο αριστερό συρτάρι του γραφείου μου;» και να περιμένω να ξέρετε και να μου απαντήσετε. Αν κανείς εκτός από μένα δεν μπορεί να ξέρει τι έχω στο συρτάρι μου, πώς είναι δυνατό να ξέρει τι έχω μέσα μου, στο σώμα ή στην ψυχή μου;. Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνω όταν πηγαίνω στους ειδικούς. Περιμένω να μου πουν εκείνοι τι έχω μέσα μου. Κι ΕΚΕΙΝΟΙ παίρνουν την ευθύνη και το κάνουν.

Παράλληλα, ψάχνοντας, ανακάλυψα ένα σημαντικό αριθμό γιατρών που έχουν γράψει αξιόλογα βιβλία με θέμα την αυτοθεραπεία. Και μιλούν για περιπτώσεις ασθενών που θεραπεύθηκαν μόνοι τους από πολύ σοβαρές αρρώστιες. Κι είναι σημαντικός ο αριθμός τους, όχι γιατί είναι πολλοί, αλλά γιατί καθένας από αυτούς έκανε την ίδια ανακάλυψη χωριστά, σε διαφορετικό τόπο, έψαξε μόνος του, και κατέληξε στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έχει την ικανότητα της αυτοθεραπείας. Κι έπειτα δημοσίευσε τα αποτελέσματα της ερευνάς του.

Ήταν μεγάλη η χαρά μου, όταν ένα ακόμη από τα βιβλία αυτά έπεφταν στα χέρια μου. Είναι ωραίο να βλέπει κανείς ότι το όνειρο του το μοιράζεται με άλλους κι όσο το δυνατόν περισσότερους.

Άρχισα τότε να αγοράζω πολλά αντίγραφα από το καθένα από τα βιβλία αυτά και ξεκίνησα να μιλώ για την αυτοθεραπεία με όσους γιατρούς συναντώ. Έχω κάνει ομιλίες και σεμινάρια, σε γιατρούς και νοσοκόμους, όσες φορές μου δόθηκε η ευκαιρία. Κι έχω χαρίσει τα βιβλία αυτά σε πολλούς από αυτούς.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν βλέπω αποτελέσματα. Οι γιατροί στους οποίους χαρίζω τα βιβλία, συνήθως δεν τα διαβάζουν καν. Κι αν τα διαβάσουν, διαφωνούν ριζικά κι είναι αμετακίνητοι στις θέσεις τους. Γιατί στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία τους, δεν επιθυμούν να αφήσουν τη θέση εξουσίας που κατέχουν στην αυταρχική κοινωνία μας. ΕΚΕΙΝΟΙ ΞΕΡΟΥΝ. Εκείνοι θα μας πουν. Εκείνοι θα μας θεραπεύσουν. Κι εμείς, οι πελάτες τους, μαθημένοι να υπακούμε τυφλά κι ανερώτητα κάθε είδους ειδικούς για κάθε είδους πρόβλημα μας -τους δικηγόρους, τους μηχανικούς, τους ηλεκτρονικούς κτλ.- δεν συμβάλλουμε στην αλλαγή.
Έτσι, όταν κάποιος από εμάς ζητά από το γιατρό του να του εξηγήσει ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα του και γιατί η αγωγή που του δίνει θα του κάνει καλό, συνήθως θεωρείται ενοχλητικός και με δυσκολία αποσπά κάποιες απαντήσεις.

Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι η σύγχρονη ιατρική ασχολείται μόνο με τα συμπτώματα του κάθε ασθενή κι αυτά εξαλείφει τουλάχιστον προσωρινά.

Δεν ασχολείται με τον ασθενή σαν άνθρωπο, δεν πιστεύει ότι η συγκεκριμένη αρρώστια προκλήθηκε από τον άνθρωπο αυτό, σαν ΌΛΟ κι ότι πρέπει να τον αντιμετωπίσει ΟΛΙΣΤΙΚΑ. Κι η ολιστική ιατρική στις μέρες μας είναι περιθωριακή κι όσοι γιατροί την ασκούν αντιμετωπίζουν τουλάχιστον την περιφρόνηση, αν όχι και την εχθρότητα της επίσημης ιατρικής. Κι όμως, η ολιστική ιατρική είναι η ελπίδα μας για το μέλλον.

Πάντως, η επίσημη ιατρική που διαθέτει -φάρμακα, εμβόλια και τεχνολογικό εξοπλισμό- έχει πολύ χαμηλό ποσοστό θεραπείας. Και συχνά θεραπεύει μια αρρώστια κι ο άνθρωπος που την είχε μεταθέτει το πρόβλημα σε άλλες λειτουργίες ή όργανα, γιατί τα αίτια που τον κάνουν κι αρρωσταίνει δεν έχουν πάψει να υπάρχουν και να κατοικούν μέσα του.

ΚΑΤΗΓΟΡΩ αυτού του είδους την ιατρική, γιατί δεν ενδιαφέρεται για τον ασθενή. Ενδιαφέρεται για το κύρος, τις επιτυχίες και την καριέρα των γιατρών. Ενδιαφέρεται για την οικονομική επιτυχία των βιομηχανιών που παράγουν φάρμακα και μηχανήματα. Ενδιαφέρεται πάνω από όλα για τη θεραπεία κι όχι για την πρόληψη.
Κι είναι γεγονός -και το έχω ερευνήσει συστηματικά- ότι κανένας άνθρωπος, όταν υποχρεώνεται να υπακούει τυφλά, όταν δεν μπορεί να ρωτήσει και να πάρει απαντήσεις, γι' αυτό που του ζητιέται να κάνει και τον αφορά, που δεν μπορεί να έχει δική του άποψη και απόφαση, που δεν έχει δικαίωμα απόφασης και επιλογής, ΚΑΝΕΝΑΣ μα κανένας, δεν είναι χαρούμενος άνθρωπος. Κι αναζητά απελπισμένα τον τρόπο και τα μέσα για να μπορεί κι αυτός με τη σειρά του, στην ειδικότητα του, να διατάζει και να τον υπακούν, όχι για να χαρεί, αλλά για να νιώσει ότι κάτι αξίζει κι αυτός.

Κι είναι επίσης γεγονός ότι στην εποχή μας ολοένα και πιο πολλοί άνθρωποι βγαίνουν όσο πιο πολύ μπορούν από αυτό το νοσηρό παιχνίδι της διαταγής και της υπακοής. Κι όχι μόνο στη σχέση τους με τους γιατρούς, αλλά σε όλες τις κοινωνικές τους σχέσεις.

Και λέω στους γιατρούς: « Δεν χρειάζεται να δείτε τώρα, στη σχέση σας με τους ασθενείς, τι κακό κάνει στον άνθρωπο η τυφλή υπακοή. Δεν έχετε παρά να θυμηθείτε πώς νιώθατε όταν είσαστε μικρά παιδιά. Τότε που οι γονείς παίρνουν τα παιδιά τους από το χέρι και τα οδηγούν εκεί που πιστεύουν ότι είναι το καλό τους. Και τα παιδιά θυμώνουν κάθε τόσο κι αντιδρούν. Αλλά οι γονείς δεν τα ακούνε. Κι όμως, το κάνουν από αγάπη. Και τα παιδιά, για να μη χάσουν την αγάπη, θάβουν το θυμό τους και συμμορφώνονται. Και δεν τα ακούνε ούτε όταν, νέοι πια, θέλουν να διαλέξουν τι θα σπουδάσουν ή ποιος θα είναι ο σύντροφος τους».

Έτσι μας μεγάλωσαν οι γονείς μας και, δυστυχώς, έτσι μεγαλώνουμε κι εμείς τα παιδιά μας. Κι είμαστε μια κοινωνία θυμωμένων ανθρώπων, που δεν επιτρέπεται να εκφράσουμε το θυμό μας και τον απωθούμε-τον θάβουμε στα βάθη της ψυχής μας ή τον εκφράζουμε με ένα σωρό παθητικούς τρόπους. Για παράδειγμα, τα παιδιά που αποτυχαίνουν στο σχολείο δεν είναι ούτε ανίκανα ούτε αδιάφορα ούτε τεμπέλικα. Είναι θυμωμένα. Και ξεπερνά το 30% το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν τη μέση εκπαίδευση. Κι ούτε οι καλοί μαθητές δεν αγαπούνε το σχολειό, όπου είναι υποχρεωμένοι να μαθαίνουν ότι αποφασίζουν κάποιοι άλλοι κι όπως το αποφασίζουν οι άλλοι.

Κι έχω επιχειρήσει στη ζωή μου πολλές φορές -συστηματικά θα μπορούσα να πω- να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε Σχολές Γονιών και να πω στους γονείς ότι ο άνθρωπος από την ίδια τη φύση είναι προικισμένος και ΞΕΡΕΙ τι θέλει και τι του κάνει καλό. Φθάνει να του επιτρέψουμε από την παιδική του ηλικία να αποφασίζει εκείνος και να επιλέγει ελεύθερα. Κι έχω πολλές φορές ακούσει γονείς να μου λένε : «Δικό μου είναι το παιδί και θα κάνει ότι θέλω εγώ». Κι όσοι δεν το λένε το σκέφτονται.
Τα ίδια λέω και στους δασκάλους: «Αφήσετε τους μαθητές σας να αυτενεργήσουν. Να διαλέξουν. Να αποφασίσουν». Δείχνω πιθανούς τρόπους, προτείνω μέσα. Και μου απαντούν. «Και πώς θα καλύψουμε την ύλη; Πώς θα πετύχουν οι μαθητές μας στις εξετάσεις; Πώς θα μπουν στο πανεπιστήμιο;». Και, δυστυχώς μιλώ για δασκάλους που ήρθαν και παρακολούθησαν σεμινάρια που έχω δώσει στην Ευρώπη, στην Αφρική, στην Αμερική. Είναι παγκόσμιο, θα έλεγα, το πρόβλημα και πολύ λίγοι αναζητούν και επιχειρούν να το λύσουν.

Και τι γίνεται με το θυμό που κρύβουμε μέσα μας και, τις περισσότερες φορές δεν τον βλέπουμε ούτε εμείς οι ίδιοι; Πρώτα από όλα μας προκαλεί μια δυσαρέσκεια γενική και σχεδόν μόνιμη. Αποφασίζουμε ότι η ζωή δεν είναι ωραία και δεν αξίζει να τη ζήσουμε. Και γεννιέται υποσυνείδητα η επιθυμία να απαλλαχθούμε από αυτήν. Κι αρχίζουμε τις αρρώστιες. Κι όταν κάποιοι πεθαίνουν, δεν λέμε ότι πέθαναν από απελπισία που τους προκάλεσε ο τρόπος που ζούσαν. Λέμε ότι έφταιγε η αρρώστια.
Πολύ απλά ακούγονται όσα είπα παραπάνω. Όμως ήταν για μένα ένα θέμα που με παίδεψε χρόνια και μου στοίχισε χρόνο και συστηματική έρευνα για να το ξεκαθαρίσω και να λέω με βεβαιότητα ότι ελάχιστοι άνθρωποι πεθαίνουν φυσικά, από γεράματα. Οι περισσότεροι πεθαίνουν από απελπισία, γιατί δεν τους αρέσει η ζωή τους.

Η έρευνα αυτή έγινε στον Καναδά και στόχο είχε να πλησιάσουμε ασθενείς με τερματικές αρρώστιες και να καταλάβουμε γιατί και πότε αρρώστησαν. Στην ομάδα μας υπήρχαν γιατροί από πολλές ειδικότητες και κυρίως ογκολόγοι και ψυχίατροι κι εγώ κι οι συνεργάτες μου σαν ψυχοθεραπευτές.

Ναι από απελπισία πέθαιναν οι ασθενείς που δέχονταν να μας μιλήσουν. Κι όποτε κάποιοι από αυτούς, με τη συνεργασία μας κέρδιζαν ξανά την ελπίδα να ζήσουν καλά, ήταν εντυπωσιακό πως θεραπεύονταν. Κι η ελπίδα γεννιόταν μέσα τους, όταν πείθονταν ότι είναι σημαντικοί και ικανοί να θεραπεύσουν τον εαυτό τους. «Εσύ δημιούργησες την αρρώστια σου και συ μπορείς να τη θεραπεύσεις», ήταν η φράση κλειδί της ψυχοθεραπείας τους. Κι αυτή οδηγούσε στη θεραπεία του σώματός τους.

Κι είχαμε μπρος μας δυο απαντήσεις. Η πρώτη έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ενιαίο όλο. Κι ότι η αρρώστια του ξεκινά από το πνεύμα, όταν χάνεται η πίστη. Γιατί η πίστη είναι ιδιότητα του πνεύματος. Μετά το πνεύμα αρρωσταίνει η ψυχή και χάνεται η ελπίδα και η διάθεση για ζωή. Και τελευταίο αρρωσταίνει το σώμα. Κι επειδή δεν υπάρχει διάθεση για ζωή, δεν λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα κι η αρρώστια εγκαθιδρύεται στο σώμα. Κι η δεύτερη απάντηση έλεγε ότι ο άνθρωπος μπορεί κι αυτοθεραπεύεται, φθάνει να αποκτήσει ξανά την ελπίδα και να χτίσει και πάλι την αυτοεκτίμησή του.

Και με την πρόληψη τι γίνεται; Πιστεύω ότι καθένας μας έχει να δουλέψει σε δυο μέτωπα : το ατομικό και το κοινωνικό.

Σε ατομικό επίπεδο, καθένας μας μπορεί να αφήσει τον εαυτό του να ακολουθήσει τις επιταγές της φύσης. Να επιτρέψει να λειτουργήσει σωστά και σύμφωνα με τις προδιαγραφές που ο Δημιουργός προίκισε τον άνθρωπο. Και γι' αυτό χρειάζεται επανεκπαίδευση. Μια επανεκπαίδευση που θα μας επιτρέψει να αναπνεύσουμε σωστά και πλήρως, να τραφούμε σωστά, να ντυθούμε, να κινηθούμε, να κοιμηθούμε, να κάνουμε έρωτα σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες, ανάλογα με τις εποχές και το κλίμα του τόπου μας. Μια επανεκπαίδευση που θα αλλάξει τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, με το σύντροφο μας.

Μέρος της επανεκπαίδευσης μας αποτελεί και η γνωριμία μας με την ενέργεια που κυκλοφορεί μέσα μας και γύρω μας και τη σημασία της για την καλή μας σωματική και ψυχική υγεία. Να διδαχθούμε ακόμη τις ασκήσεις που τη βάζουν σε τάξη, που ρυθμίζουν τη ροή της, που αποκαθιστούν την όποια διαταραχή της προκαλούν οι συνθήκες της ζωής και του περιβάλλοντος μας. Κι ακόμη, στο επίπεδο της πρόληψης της αρρώστιας, τη σημασία που έχει η ενεργειακή φωτογράφηση για την οποία διαθέτουμε εργαστήριο, εδώ στους χώρους του Καφέ-Σχολειού.

Για όλα τα παραπάνω έχω μιλήσει διεξοδικά κι έχουμε κάνει και κάνουμε σεμινάρια και διάλογους και διαθέτουμε ομάδες που λειτουργούν χρόνια τώρα στους χώρους μας. Τέλος θα τα βρείτε γραμμένα στα βιβλία μου.

Παράλληλα, σε κοινωνικό επίπεδο, πρέπει καθένας μας στο χώρο του να δοκιμάσει να αλλάξει όσα περισσότερα μπορεί. Για παράδειγμα, όταν άρχισα να διδάσκω, αποφάσισα ότι οι σπουδαστές μου δεν θα υπέφεραν όσα εγώ είχα υποστεί στις δικές μου σπουδές. Κι έχω σπουδάσει 25 χρόνια κι έχω πάρει ένα σωρό πτυχία, αλλά από όλες τις σπουδές μου έμενα πάντα λυπημένος κι απογοητευμένος από τον τρόπο που είχα διδαχθεί. Δίδασκα επί 35 χρόνια και κατάφερα να μη φεύγουν οι φοιτητές μου απογοητευμένοι. Στη χειρότερη περίπτωση, έφευγαν με την πεποίθηση ότι είναι ικανοί να κάνουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν. Κι αν δεν το πέτυχαν ακόμη, θα τα καταφέρουν σιγά-σιγά.

Τελειώνοντας, θέλω να πω με χαρά μου, ότι ευτυχώς καθημερινά πληθαίνουν εκείνοι που, όπως κι εμείς, πιστεύουν στην αυτοθεραπεία και στην πρόληψη, που βασίζεται στην ολιστική αντίληψη του ανθρώπου και στη βαθιά πεποίθηση ότι ο Δημιουργός έχει προικίσει όλα τα πλάσματα του με εκείνες τις λειτουργίες και τις ικανότητες που εξασφαλίζουν τη ζωή και τη διαιώνιση του είδους τους. Κι ότι δεν είναι δυνατό να μην έχει κάνει το ίδιο και για τον άνθρωπο, ο οποίος πιθανότατα είναι το πιο σύνθετο δημιούργημα του και το μόνο που του χάρισε νου και γνώση. Κι έχουμε χρέος να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τον εαυτό μας, όπως κι όλα τα άλλα δημιουργήματα του κόσμου μας.


ΧΑΡΤΗΣ GOOGLE

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη


είδαμε και μας άρεσαν οι ταινίες

Sliding Doors

Tο σπίτι στη λίμνη

Γαλάζια λίμνη

Don Juan de Marcos

Beautiful windy

The pursuit of happiness

Ο τελευταίος έρωτας

Πριν το ηλιοβασίλεμα

Το λουλούδι της ερήμου

Έκτη αίσθηση

Το πράσινο μίλι

Σινεμά ο παράδεισος

Άρωμα γυναίκας

Το ημερολόγιο

Ασκήσεις ηρεμίας

Καλύτερα δεν γίνεται

Slam dog Millionaire

Finding Never Found

Bag

All that jazz

See you in Paradise

Gezunt heit

Eat – Pray – Love

Karate kid

127 ώρες

Μαύρος Κύκνος

Ο λόγος του βασιλιά